سر مشق های آب بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت

گل کردن لبخندهای همکلاسی

در یک نگاه ساده حتی یادمان رفت

راه فرار از عشق های زنگ اول

آن لحظه های بی کلک یادمان رفت

آن روزها را آنقدر شوخی گرفتیم

جدیت تصمیم کبری یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

یادش به خیر اما شاید ......

خدا را هم یادمان رفت !!  

دیدم که دلت ترک ترک بود

چون بال شکسته شاپرک بود

دیدم که به صفحه صفحه ذهن

تصویر قشنگ یار حک بود

دیدم که در این زمانه جدّاً

عشقت به ستاره ناب و تک بود

دیدم که تو را نظر نکردند

هر گوشه چشمشان کلک بود

تو با همه بی مهری یاران

همواره دلت فکر کمک بود

این ها همه رمز و راز عشق اند

بشکستن دل فقط بدک بود

ای کاش بیاید و بگوید

این دوری و درد ها محک بود...

با غمت ساختم و دل نگران تو شدم

جان من باش که اینگونه جهان تو شدم

سالها در دل من کعبه ی آمال شدی

سال ها در طلبت دیر مغان تو شدم

تو همان راز نهان بودی و من راز مگو

تا که تو رفتی و من راز نهان تو شدم

ظهر آن جمعه ،بگو یادت هست؟

تیر چشمان تو بارید و نشان تو شدم

راستی با غم دوری تو آیا چه کنم؟

من که با جان و دلم جان و جهان تو شدم

     فقط چند قفس

          - تا پرنده شدن باقیست

                           - باور کن خدا تو را

                                 - برای درخت های بی پرنده

                                                   - نیا فریده است ¤

تنم تار است و محتاج سه تار است

دلم ٬ اندیشه٬ دیده٬ هر سه ٬ تار است

اگر خضر آب خورد و دائمی شد

مرا مضراب ٬ آب روزگار است

ز بزم اهل دل (( مشکاتیان)) رفت

کنون سنتور گردون داغدار است

بزن یک زخمه بر زخم سه تارت

که آن زخمی ترین٬ اندوهبار است

شکوفا کن ز دل صدها گل مفت

به آهنگی که سرشار از بهار است

چو خالی گشتی از انبوه اندوه

پس آنگه نوبت شعر و شعار است

بزن یک پرده ای در مایه شور

که اخلاق جوان٬ شور و شرار است

رها کن غصه را آیینه دق ...

دو روز عمر ما ناپایدار است

مونالیزا صفت خنده بزن هی

که بد خلق از خودش هم شرمسار است

(( عبو سا قمطریرا )) هست مذموم

ز مومن ٬ تر شروریی بر کنار است

زلال و صاف و پر جوش ار نباشد

نه چشمه٬ بلکه چشمی خشکبار است

ز (( قبض و بسط )) روحی ٬ بسط خوب است

که قبضش آب و برقت را به کار است

همین موسیقی (( هم و غم )) افزای

تو را چون مرکبی بس راهورا است 

به هریک از مقامات رفیعش

(( مقام ))ی  سوی عرش کردگار است

....دو صد افسوس ٬ من تاری ندارم

ولی عینک چرا٬ چون چشم تار است

سه لاخ موی ٬ کز این کله مانده است

مرا در حکم یک دانه سه تار است

به هر تارش زنم چنگی ٬ صدایی

که برخیزد ز من ٬ داد و هورا است

بزن ای جان من بر سیم آخر

که شعرت چون سه تارت ٬ تار تار است

من که تسبیح نبودم ، تو مرا چرخاندی...

من که تسبیح نبودم ، تو چرا چرخاندی ؟

با همه ي بي سر و ساماني ام

 باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست

 در پي ويران شدني آني ام

آمده ام بلکه نگاهم کني

عاشق آن لحظه ي توفاني ام

دلخوش گرماي کسي نيستم

 آماده ام تا تر بسوزاني ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم

تا که بگيري و بميراني ام

خوبترين حادثه مي دانمت

خوبترين حادثه مي داني ام

حرف بزن ابر مرا باز کن

 ديرزماني است که باراني ام

 حرف بزن حرف بزن سالهاست

 تشنه ي يک صحبت طولاني ام